پس رو به سوی او کنو از او بخواه که ترا شغاعت کند  تا خدا او درباره  تو بپذیرد  .خدا در قرانفرموده است :" اگر انان هنگامی که بر خود ستم روا داشتند نزد تو می امدند  و از خدا طلب  امرزش می کردند  پس انگاه پیامبر  برای  انان طلب مغفرت می نمود  هر اینه خدا را تو به پذیر  و مهربان می یافتند ."{الدر السنیه ص 10} دلیل دیگری که جواز توسل به پیامبر را بعد از رحلت ان حضرت ثابت  می کند  ،روایتی است  در کتاب خلاصه الکلام به نقل  از علامه سمهودی امده است  این روایت را "دارمی " در سنن  خود از ابی الجوزا نقل  می کند ..بدین شرح که : قحطی و خشکسالی  شدیدی بر مردم  مدینه روی اورد مردم شکوه نزد عایشه بردند او گفت :"به مرقد پیامبر رحمت بنگرید  و بر فراز ان  دریچه ای به سوی اسمان  بگشاید  به گونه ای  که بین قبر  و اسمان سقفی نباشد " مردم چنین کردند  انگاه بارن فرو بارید  تا بدانجا که گیهان روئیده و شتران  فربه  شدند .{سنن دارمی ج 1 ص 43} بنابراین از روایات یاد شده  بر می اید   که تو سل جستن  به پیامبر (ص)  و شفیع قرار دادن ان حضرت به خاطر مقام و ارج ایشان  در پیشگاه خدا  از سنتهای پیامبران  و روش سلف  صالح می باشد  نه  اتنگونه که وهابیان می پندارد و گمان می کنند  که فراخواندن مردگان و  غائبان کاری است غیر شرعی . انان چگونه  این سخن را می گویند در حالیکه  دین خدا  خلاف ایشان نظر می دهد . !! ثانیا : از جناب ابن عبد الوهاب  می پرسیم  : انگیزه مسلمانان سلف در نفی &n

می گوییم : شرک امیز بودن این کارها اختصاص به دوران پس از رحلت رسول خدا ندارد  بلکه شامل روزگار زندگی  ایشان نیز می شود . زیرا همه کارها به دست خداست و فقط خواندن او حق است  و ان غیر خدایی را که می خوانند هیچ توانی در انجام خواسته های ایشان ندارد . ممکن است گفته شود :گرچه  خواندن غیر خدا جایز نیست  خواه زنده باشد و خواه مرده  اما شارع مقدس به ما اجازه داده  که پیامبران  را در حال حیاتشان  ندا کنیم به انان توسل جوئیم و ایشان را به یاری طلبیم .؟ذ در پاسخ  می گوییم :شارع هیچگاه ما را به شرک فرانمی خوانند و به ما دستور پرستش غیر خدا  اجازه نداده  از اینرو  با توجه به اینکه توسل جستن به رسول خدا (ص) در زمان حیات ان حضرت  جایز بوده  و محمد بن عبد الوهاب  نیز  در این باره  تردید ندارد و می توانیم دریابیم  که یکی  از دو موضوع زیر وجود دارد : الف) یا خواندن پیامبر کاری جدای از خواندن خدا نیست   ب)و یا انکه  خواندن مخلوق به منزله عبادت او نمی شود . یعنی  ویژگیهای عبادت از قبیل خضوع و خشوع  و کرنش  سر بر استان  معبود سائیدن  و در برابر  او بی هیچ اراده ای  ایستادن را ندارد . اری  هر دعایی  را نمی توان  عبادت خواند. چرا که عبادت ویژگیهای  خاص خود را دارد و در اموری چون طلب شفاعت از پیامبر و ائمه توسل به ذیل عنایت انان و استغاثه  به استان ایشان  این ویژگیها یافت نمی شود  مومنان نیک  می دانند که اولیای خدا هیچ گونه نقش استقلالی در تدبیر جهان افرینش  ندارند . بلکه فقط به برکت دعای ایشان است  که سخت